ἑκοκ

Etymologi

ἑκαω (“låta”) + -οκ (“konkret objekt av verb”)

Substantiv

ἑκοκ (ἑκοκ)

1. vokal

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ἑκοκεν	ἑκοκειν	ἑκοκον	ἑκοκοιν	ἑκοκαν	ἑκοκαιν	ἑκοκυν	ἑκοκυιν	ἑκοκων
Ergativ	ἑκοκεϧ	ἑκοκειϧ	ἑκοκοϧ	ἑκοκοιϧ	ἑκοκαϧ	ἑκοκαιϧ	ἑκοκυϧ	ἑκοκυιϧ	ἑκοκωϧ
Dativ	ἑκοκεσ	ἑκοκεισ	ἑκοκοσ	ἑκοκοισ	ἑκοκασ	ἑκοκαισ	ἑκοκυσ	ἑκοκυισ	ἑκοκωσ
Lokativ	ἑκοκεμ	ἑκοκειμ	ἑκοκομ	ἑκοκοιμ	ἑκοκαμ	ἑκοκαιμ	ἑκοκυμ	ἑκοκυιμ	ἑκοκωμ
Ablativ	ἑκοκεϥ	ἑκοκειϥ	ἑκοκοϥ	ἑκοκοιϥ	ἑκοκαϥ	ἑκοκαιϥ	ἑκοκυϥ	ἑκοκυιϥ	ἑκοκωϥ
Instrumentalis	ἑκοκεφ	ἑκοκειφ	ἑκοκοφ	ἑκοκοιφ	ἑκοκαφ	ἑκοκαιφ	ἑκοκυφ	ἑκοκυιφ	ἑκοκωφ
Abessiv	ἑκοκεθ	ἑκοκειθ	ἑκοκοθ	ἑκοκοιθ	ἑκοκαθ	ἑκοκαιθ	ἑκοκυθ	ἑκοκυιθ	ἑκοκωθ
Essiv formal	ἑκοκεγ	ἑκοκειγ	ἑκοκογ	ἑκοκοιγ	ἑκοκαγ	ἑκοκαιγ	ἑκοκυγ	ἑκοκυιγ	ἑκοκωγ
Kausativ	ἑκοκελ	ἑκοκειλ	ἑκοκολ	ἑκοκοιλ	ἑκοκαλ	ἑκοκαιλ	ἑκοκυλ	ἑκοκυιλ	ἑκοκωλ
Substantivkasus
Genitiv	ἑκοκεβ	ἑκοκειβ	ἑκοκοβ	ἑκοκοιβ	ἑκοκαβ	ἑκοκαιβ	ἑκοκυβ	ἑκοκυιβ	ἑκοκωβ
Essiv-modal	ἑκοκεχ	ἑκοκειχ	ἑκοκοχ	ἑκοκοιχ	ἑκοκαχ	ἑκοκαιχ	ἑκοκυχ	ἑκοκυιχ	ωχ
Komitativ	ἑκοκερ	ἑκοκειρ	ἑκοκορ	ἑκοκοιρ	ἑκοκαρ	ἑκοκαιρ	ἑκοκυρ	ἑκοκυιρ	ἑκοκωρ
Kasuslös form
	ἑκοκε	ἑκοκει	ἑκοκο	ἑκοκοι	ἑκοκα	ἑκοκαι	ἑκοκυ	ἑκοκυι	ἑκοκω