ἑκοκ

Etymologi

ἑκαω (“låta”) + -οκ (“konkret objekt av verb”)

Substantiv

ἑκοκ (ἑκοκ)

1. vokal

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ἑκοκεν	ἑκοκειν	ἑκοκον	ἑκοκοιν	ἑκοκαν	ἑκοκαιν	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î½	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Î½	ἑκοκων
Ergativ	ἑκοκεϧ	ἑκοκειϧ	ἑκοκοϧ	ἑκοκοιϧ	ἑκοκαϧ	ἑκοκαιϧ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Ï§	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Ï§	ἑκοκωϧ
Dativ	ἑκοκεσ	ἑκοκεισ	ἑκοκοσ	ἑκοκοισ	ἑκοκασ	ἑκοκαισ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Ïƒ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Ïƒ	ἑκοκωσ
Lokativ	ἑκοκεμ	ἑκοκειμ	ἑκοκομ	ἑκοκοιμ	ἑκοκαμ	ἑκοκαιμ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¼	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Î¼	ἑκοκωμ
Ablativ	ἑκοκεϥ	ἑκοκειϥ	ἑκοκοϥ	ἑκοκοιϥ	ἑκοκαϥ	ἑκοκαιϥ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Ï¥	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Ï¥	ἑκοκωϥ
Instrumentalis	ἑκοκεφ	ἑκοκειφ	ἑκοκοφ	ἑκοκοιφ	ἑκοκαφ	ἑκοκαιφ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Ï†	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Ï†	ἑκοκωφ
Abessiv	ἑκοκεθ	ἑκοκειθ	ἑκοκοθ	ἑκοκοιθ	ἑκοκαθ	ἑκοκαιθ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¸	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Î¸	ἑκοκωθ
Essiv formal	ἑκοκεγ	ἑκοκειγ	ἑκοκογ	ἑκοκοιγ	ἑκοκαγ	ἑκοκαιγ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î³	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Î³	ἑκοκωγ
Kausativ	ἑκοκελ	ἑκοκειλ	ἑκοκολ	ἑκοκοιλ	ἑκοκαλ	ἑκοκαιλ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î»	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Î»	ἑκοκωλ
Substantivkasus
Genitiv	ἑκοκεβ	ἑκοκειβ	ἑκοκοβ	ἑκοκοιβ	ἑκοκαβ	ἑκοκαιβ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î²	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Î²	ἑκοκωβ
Essiv-modal	ἑκοκεχ	ἑκοκειχ	ἑκοκοχ	ἑκοκοιχ	ἑκοκαχ	ἑκοκαιχ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Ï‡	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Ï‡	ωχ
Komitativ	ἑκοκερ	ἑκοκειρ	ἑκοκορ	ἑκοκοιρ	ἑκοκαρ	ἑκοκαιρ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Ï	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹Ï	ἑκοκωρ
Kasuslös form
	ἑκοκε	ἑκοκει	ἑκοκο	ἑκοκοι	ἑκοκα	ἑκοκαι	ἑκοκÏ	á¼‘ÎºÎ¿ÎºÏ Î¹	ἑκοκω