τὑκκα

Substantiv

τὑκκα (τὑκκα)

1. ben (del av inre skelettet)

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	τὑκκεν	τὑκκειν	τὑκκον	τὑκκοιν	τὑκκαν	τὑκκαιν	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î½	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Î½	τὑκκων
Ergativ	τὑκκεϧ	τὑκκειϧ	τὑκκοϧ	τὑκκοιϧ	τὑκκαϧ	τὑκκαιϧ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Ï§	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Ï§	τὑκκωϧ
Dativ	τὑκκεσ	τὑκκεισ	τὑκκοσ	τὑκκοισ	τὑκκασ	τὑκκαισ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Ïƒ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Ïƒ	τὑκκωσ
Lokativ	τὑκκεμ	τὑκκειμ	τὑκκομ	τὑκκοιμ	τὑκκαμ	τὑκκαιμ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¼	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Î¼	τὑκκωμ
Ablativ	τὑκκεϥ	τὑκκειϥ	τὑκκοϥ	τὑκκοιϥ	τὑκκαϥ	τὑκκαιϥ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Ï¥	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Ï¥	τὑκκωϥ
Instrumentalis	τὑκκεφ	τὑκκειφ	τὑκκοφ	τὑκκοιφ	τὑκκαφ	τὑκκαιφ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Ï†	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Ï†	τὑκκωφ
Abessiv	τὑκκεθ	τὑκκειθ	τὑκκοθ	τὑκκοιθ	τὑκκαθ	τὑκκαιθ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¸	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Î¸	τὑκκωθ
Essiv formal	τὑκκεγ	τὑκκειγ	τὑκκογ	τὑκκοιγ	τὑκκαγ	τὑκκαιγ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î³	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Î³	τὑκκωγ
Kausativ	τὑκκελ	τὑκκειλ	τὑκκολ	τὑκκοιλ	τὑκκαλ	τὑκκαιλ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î»	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Î»	τὑκκωλ
Substantivkasus
Genitiv	τὑκκεβ	τὑκκειβ	τὑκκοβ	τὑκκοιβ	τὑκκαβ	τὑκκαιβ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î²	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Î²	τὑκκωβ
Essiv-modal	τὑκκεχ	τὑκκειχ	τὑκκοχ	τὑκκοιχ	τὑκκαχ	τὑκκαιχ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Ï‡	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Ï‡	ωχ
Komitativ	τὑκκερ	τὑκκειρ	τὑκκορ	τὑκκοιρ	τὑκκαρ	τὑκκαιρ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Ï	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹Ï	τὑκκωρ
Kasuslös form
	τὑκκε	τὑκκει	τὑκκο	τὑκκοι	τὑκκα	τὑκκαι	τὑκκÏ	Ï„á½‘ÎºÎºÏ Î¹	τὑκκω

Härledningar

Gonjoniska lexem härledda från τὑκκα‎ (2 S)

κυρβωτὑκκα

τὑκσαω