ρἱμα

Substantiv

ρἱμα (ρἱμα)

1. eld

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ρἱμεν	ρἱμειν	ρἱμον	ρἱμοιν	ρἱμαν	ρἱμαιν	Ïá¼±Î¼Ï Î½	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Î½	ρἱμων
Ergativ	ρἱμεϧ	ρἱμειϧ	ρἱμοϧ	ρἱμοιϧ	ρἱμαϧ	ρἱμαιϧ	Ïá¼±Î¼Ï Ï§	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Ï§	ρἱμωϧ
Dativ	ρἱμεσ	ρἱμεισ	ρἱμοσ	ρἱμοισ	ρἱμασ	ρἱμαισ	Ïá¼±Î¼Ï Ïƒ	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Ïƒ	ρἱμωσ
Lokativ	ρἱμεμ	ρἱμειμ	ρἱμομ	ρἱμοιμ	ρἱμαμ	ρἱμαιμ	Ïá¼±Î¼Ï Î¼	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Î¼	ρἱμωμ
Ablativ	ρἱμεϥ	ρἱμειϥ	ρἱμοϥ	ρἱμοιϥ	ρἱμαϥ	ρἱμαιϥ	Ïá¼±Î¼Ï Ï¥	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Ï¥	ρἱμωϥ
Instrumentalis	ρἱμεφ	ρἱμειφ	ρἱμοφ	ρἱμοιφ	ρἱμαφ	ρἱμαιφ	Ïá¼±Î¼Ï Ï†	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Ï†	ρἱμωφ
Abessiv	ρἱμεθ	ρἱμειθ	ρἱμοθ	ρἱμοιθ	ρἱμαθ	ρἱμαιθ	Ïá¼±Î¼Ï Î¸	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Î¸	ρἱμωθ
Essiv formal	ρἱμεγ	ρἱμειγ	ρἱμογ	ρἱμοιγ	ρἱμαγ	ρἱμαιγ	Ïá¼±Î¼Ï Î³	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Î³	ρἱμωγ
Kausativ	ρἱμελ	ρἱμειλ	ρἱμολ	ρἱμοιλ	ρἱμαλ	ρἱμαιλ	Ïá¼±Î¼Ï Î»	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Î»	ρἱμωλ
Substantivkasus
Genitiv	ρἱμεβ	ρἱμειβ	ρἱμοβ	ρἱμοιβ	ρἱμαβ	ρἱμαιβ	Ïá¼±Î¼Ï Î²	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Î²	ρἱμωβ
Essiv-modal	ρἱμεχ	ρἱμειχ	ρἱμοχ	ρἱμοιχ	ρἱμαχ	ρἱμαιχ	Ïá¼±Î¼Ï Ï‡	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Ï‡	ωχ
Komitativ	ρἱμερ	ρἱμειρ	ρἱμορ	ρἱμοιρ	ρἱμαρ	ρἱμαιρ	Ïá¼±Î¼Ï Ï	Ïá¼±Î¼Ï Î¹Ï	ρἱμωρ
Kasuslös form
	ρἱμε	ρἱμει	ρἱμο	ρἱμοι	ρἱμα	ρἱμαι	ρἱμÏ	Ïá¼±Î¼Ï Î¹	ρἱμω

Härledningar

Gonjoniska lexem härledda från ρἱμα‎ (2 S)

δλιρἱμα

ρἱμωφοιηα