μεινα

Substantiv

μεινα (μεινα)

1. kvinna

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	μεινεν	μεινειν	μεινον	μεινοιν	μειναν	μειναιν	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î½	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Î½	μεινων
Ergativ	μεινεϧ	μεινειϧ	μεινοϧ	μεινοιϧ	μειναϧ	μειναιϧ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Ï§	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Ï§	μεινωϧ
Dativ	μεινεσ	μεινεισ	μεινοσ	μεινοισ	μεινασ	μειναισ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Ïƒ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Ïƒ	μεινωσ
Lokativ	μεινεμ	μεινειμ	μεινομ	μεινοιμ	μειναμ	μειναιμ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¼	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Î¼	μεινωμ
Ablativ	μεινεϥ	μεινειϥ	μεινοϥ	μεινοιϥ	μειναϥ	μειναιϥ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Ï¥	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Ï¥	μεινωϥ
Instrumentalis	μεινεφ	μεινειφ	μεινοφ	μεινοιφ	μειναφ	μειναιφ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Ï†	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Ï†	μεινωφ
Abessiv	μεινεθ	μεινειθ	μεινοθ	μεινοιθ	μειναθ	μειναιθ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¸	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Î¸	μεινωθ
Essiv formal	μεινεγ	μεινειγ	μεινογ	μεινοιγ	μειναγ	μειναιγ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î³	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Î³	μεινωγ
Kausativ	μεινελ	μεινειλ	μεινολ	μεινοιλ	μειναλ	μειναιλ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î»	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Î»	μεινωλ
Substantivkasus
Genitiv	μεινεβ	μεινειβ	μεινοβ	μεινοιβ	μειναβ	μειναιβ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î²	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Î²	μεινωβ
Essiv-modal	μεινεχ	μεινειχ	μεινοχ	μεινοιχ	μειναχ	μειναιχ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Ï‡	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Ï‡	ωχ
Komitativ	μεινερ	μεινειρ	μεινορ	μεινοιρ	μειναρ	μειναιρ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Ï	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹Ï	μεινωρ
Kasuslös form
	μεινε	μεινει	μεινο	μεινοι	μεινα	μειναι	μεινÏ	Î¼ÎµÎ¹Î½Ï Î¹	μεινω