κελλα

Etymologi

Lånat från estniska kell (klocka, vilket ursprungligen är lånat från svenskans "skälla")

Substantiv

κελλα (κελλα)

1. timme, timma

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	κελλεν	κελλειν	κελλον	κελλοιν	κελλαν	κελλαιν	κελλυν	κελλυιν	κελλων
Ergativ	κελλεϧ	κελλειϧ	κελλοϧ	κελλοιϧ	κελλαϧ	κελλαιϧ	κελλυϧ	κελλυιϧ	κελλωϧ
Dativ	κελλεσ	κελλεισ	κελλοσ	κελλοισ	κελλασ	κελλαισ	κελλυσ	κελλυισ	κελλωσ
Lokativ	κελλεμ	κελλειμ	κελλομ	κελλοιμ	κελλαμ	κελλαιμ	κελλυμ	κελλυιμ	κελλωμ
Ablativ	κελλεϥ	κελλειϥ	κελλοϥ	κελλοιϥ	κελλαϥ	κελλαιϥ	κελλυϥ	κελλυιϥ	κελλωϥ
Instrumentalis	κελλεφ	κελλειφ	κελλοφ	κελλοιφ	κελλαφ	κελλαιφ	κελλυφ	κελλυιφ	κελλωφ
Abessiv	κελλεθ	κελλειθ	κελλοθ	κελλοιθ	κελλαθ	κελλαιθ	κελλυθ	κελλυιθ	κελλωθ
Essiv formal	κελλεγ	κελλειγ	κελλογ	κελλοιγ	κελλαγ	κελλαιγ	κελλυγ	κελλυιγ	κελλωγ
Kausativ	κελλελ	κελλειλ	κελλολ	κελλοιλ	κελλαλ	κελλαιλ	κελλυλ	κελλυιλ	κελλωλ
Substantivkasus
Genitiv	κελλεβ	κελλειβ	κελλοβ	κελλοιβ	κελλαβ	κελλαιβ	κελλυβ	κελλυιβ	κελλωβ
Essiv-modal	κελλεχ	κελλειχ	κελλοχ	κελλοιχ	κελλαχ	κελλαιχ	κελλυχ	κελλυιχ	ωχ
Komitativ	κελλερ	κελλειρ	κελλορ	κελλοιρ	κελλαρ	κελλαιρ	κελλυρ	κελλυιρ	κελλωρ
Kasuslös form
	κελλε	κελλει	κελλο	κελλοι	κελλα	κελλαι	κελλυ	κελλυι	κελλω