μειμα

Substantiv

μειμα (μειμα)

1. en känsla

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	μειμεν	μειμειν	μειμον	μειμοιν	μειμαν	μειμαιν	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î½	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Î½	μειμων
Ergativ	μειμεϧ	μειμειϧ	μειμοϧ	μειμοιϧ	μειμαϧ	μειμαιϧ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Ï§	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Ï§	μειμωϧ
Dativ	μειμεσ	μειμεισ	μειμοσ	μειμοισ	μειμασ	μειμαισ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Ïƒ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Ïƒ	μειμωσ
Lokativ	μειμεμ	μειμειμ	μειμομ	μειμοιμ	μειμαμ	μειμαιμ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¼	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Î¼	μειμωμ
Ablativ	μειμεϥ	μειμειϥ	μειμοϥ	μειμοιϥ	μειμαϥ	μειμαιϥ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Ï¥	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Ï¥	μειμωϥ
Instrumentalis	μειμεφ	μειμειφ	μειμοφ	μειμοιφ	μειμαφ	μειμαιφ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Ï†	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Ï†	μειμωφ
Abessiv	μειμεθ	μειμειθ	μειμοθ	μειμοιθ	μειμαθ	μειμαιθ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¸	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Î¸	μειμωθ
Essiv formal	μειμεγ	μειμειγ	μειμογ	μειμοιγ	μειμαγ	μειμαιγ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î³	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Î³	μειμωγ
Kausativ	μειμελ	μειμειλ	μειμολ	μειμοιλ	μειμαλ	μειμαιλ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î»	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Î»	μειμωλ
Substantivkasus
Genitiv	μειμεβ	μειμειβ	μειμοβ	μειμοιβ	μειμαβ	μειμαιβ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î²	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Î²	μειμωβ
Essiv-modal	μειμεχ	μειμειχ	μειμοχ	μειμοιχ	μειμαχ	μειμαιχ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Ï‡	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Ï‡	ωχ
Komitativ	μειμερ	μειμειρ	μειμορ	μειμοιρ	μειμαρ	μειμαιρ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Ï	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹Ï	μειμωρ
Kasuslös form
	μειμε	μειμει	μειμο	μειμοι	μειμα	μειμαι	μειμÏ	Î¼ÎµÎ¹Î¼Ï Î¹	μειμω