ιὡκα

Substantiv

ιὡκα (ιὡκα)

1. stol

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ιὡκεν	ιὡκειν	ιὡκον	ιὡκοιν	ιὡκαν	ιὡκαιν	ιὡκυν	ιὡκυιν	ιὡκων
Ergativ	ιὡκεϧ	ιὡκειϧ	ιὡκοϧ	ιὡκοιϧ	ιὡκαϧ	ιὡκαιϧ	ιὡκυϧ	ιὡκυιϧ	ιὡκωϧ
Dativ	ιὡκεσ	ιὡκεισ	ιὡκοσ	ιὡκοισ	ιὡκασ	ιὡκαισ	ιὡκυσ	ιὡκυισ	ιὡκωσ
Lokativ	ιὡκεμ	ιὡκειμ	ιὡκομ	ιὡκοιμ	ιὡκαμ	ιὡκαιμ	ιὡκυμ	ιὡκυιμ	ιὡκωμ
Ablativ	ιὡκεϥ	ιὡκειϥ	ιὡκοϥ	ιὡκοιϥ	ιὡκαϥ	ιὡκαιϥ	ιὡκυϥ	ιὡκυιϥ	ιὡκωϥ
Instrumentalis	ιὡκεφ	ιὡκειφ	ιὡκοφ	ιὡκοιφ	ιὡκαφ	ιὡκαιφ	ιὡκυφ	ιὡκυιφ	ιὡκωφ
Abessiv	ιὡκεθ	ιὡκειθ	ιὡκοθ	ιὡκοιθ	ιὡκαθ	ιὡκαιθ	ιὡκυθ	ιὡκυιθ	ιὡκωθ
Essiv formal	ιὡκεγ	ιὡκειγ	ιὡκογ	ιὡκοιγ	ιὡκαγ	ιὡκαιγ	ιὡκυγ	ιὡκυιγ	ιὡκωγ
Kausativ	ιὡκελ	ιὡκειλ	ιὡκολ	ιὡκοιλ	ιὡκαλ	ιὡκαιλ	ιὡκυλ	ιὡκυιλ	ιὡκωλ
Substantivkasus
Genitiv	ιὡκεβ	ιὡκειβ	ιὡκοβ	ιὡκοιβ	ιὡκαβ	ιὡκαιβ	ιὡκυβ	ιὡκυιβ	ιὡκωβ
Essiv-modal	ιὡκεχ	ιὡκειχ	ιὡκοχ	ιὡκοιχ	ιὡκαχ	ιὡκαιχ	ιὡκυχ	ιὡκυιχ	ωχ
Komitativ	ιὡκερ	ιὡκειρ	ιὡκορ	ιὡκοιρ	ιὡκαρ	ιὡκαιρ	ιὡκυρ	ιὡκυιρ	ιὡκωρ
Kasuslös form
	ιὡκε	ιὡκει	ιὡκο	ιὡκοι	ιὡκα	ιὡκαι	ιὡκυ	ιὡκυι	ιὡκω