ιρκοκα

Etymologi

ιρκαω (“skriva”) + -οκ (“konkret”)

Substantiv

ιρκοκα (ιρκοκα)

1. text (längre, för kortare se σαϲϲα)

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ιρκοκεν	ιρκοκειν	ιρκοκον	ιρκοκοιν	ιρκοκαν	ιρκοκαιν	ιρκοκυν	ιρκοκυιν	ιρκοκων
Ergativ	ιρκοκεϧ	ιρκοκειϧ	ιρκοκοϧ	ιρκοκοιϧ	ιρκοκαϧ	ιρκοκαιϧ	ιρκοκυϧ	ιρκοκυιϧ	ιρκοκωϧ
Dativ	ιρκοκεσ	ιρκοκεισ	ιρκοκοσ	ιρκοκοισ	ιρκοκασ	ιρκοκαισ	ιρκοκυσ	ιρκοκυισ	ιρκοκωσ
Lokativ	ιρκοκεμ	ιρκοκειμ	ιρκοκομ	ιρκοκοιμ	ιρκοκαμ	ιρκοκαιμ	ιρκοκυμ	ιρκοκυιμ	ιρκοκωμ
Ablativ	ιρκοκεϥ	ιρκοκειϥ	ιρκοκοϥ	ιρκοκοιϥ	ιρκοκαϥ	ιρκοκαιϥ	ιρκοκυϥ	ιρκοκυιϥ	ιρκοκωϥ
Instrumentalis	ιρκοκεφ	ιρκοκειφ	ιρκοκοφ	ιρκοκοιφ	ιρκοκαφ	ιρκοκαιφ	ιρκοκυφ	ιρκοκυιφ	ιρκοκωφ
Abessiv	ιρκοκεθ	ιρκοκειθ	ιρκοκοθ	ιρκοκοιθ	ιρκοκαθ	ιρκοκαιθ	ιρκοκυθ	ιρκοκυιθ	ιρκοκωθ
Essiv formal	ιρκοκεγ	ιρκοκειγ	ιρκοκογ	ιρκοκοιγ	ιρκοκαγ	ιρκοκαιγ	ιρκοκυγ	ιρκοκυιγ	ιρκοκωγ
Kausativ	ιρκοκελ	ιρκοκειλ	ιρκοκολ	ιρκοκοιλ	ιρκοκαλ	ιρκοκαιλ	ιρκοκυλ	ιρκοκυιλ	ιρκοκωλ
Substantivkasus
Genitiv	ιρκοκεβ	ιρκοκειβ	ιρκοκοβ	ιρκοκοιβ	ιρκοκαβ	ιρκοκαιβ	ιρκοκυβ	ιρκοκυιβ	ιρκοκωβ
Essiv-modal	ιρκοκεχ	ιρκοκειχ	ιρκοκοχ	ιρκοκοιχ	ιρκοκαχ	ιρκοκαιχ	ιρκοκυχ	ιρκοκυιχ	ωχ
Komitativ	ιρκοκερ	ιρκοκειρ	ιρκοκορ	ιρκοκοιρ	ιρκοκαρ	ιρκοκαιρ	ιρκοκυρ	ιρκοκυιρ	ιρκοκωρ
Kasuslös form
	ιρκοκε	ιρκοκει	ιρκοκο	ιρκοκοι	ιρκοκα	ιρκοκαι	ιρκοκυ	ιρκοκυι	ιρκοκω