έπερκοκα

Etymologi

έ(δ)- (“betoningsprefix”) + περκαϛ (“tom”) + -oκ (“konkret substantiv av verb”)

Substantiv

έπερκοκα (έπερκοκα)

1. vakuum

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	έπερκοκεν	έπερκοκειν	έπερκοκον	έπερκοκοιν	έπερκοκαν	έπερκοκαιν	έπερκοκυν	έπερκοκυιν	έπερκοκων
Ergativ	έπερκοκεϧ	έπερκοκειϧ	έπερκοκοϧ	έπερκοκοιϧ	έπερκοκαϧ	έπερκοκαιϧ	έπερκοκυϧ	έπερκοκυιϧ	έπερκοκωϧ
Dativ	έπερκοκεσ	έπερκοκεισ	έπερκοκοσ	έπερκοκοισ	έπερκοκασ	έπερκοκαισ	έπερκοκυσ	έπερκοκυισ	έπερκοκωσ
Lokativ	έπερκοκεμ	έπερκοκειμ	έπερκοκομ	έπερκοκοιμ	έπερκοκαμ	έπερκοκαιμ	έπερκοκυμ	έπερκοκυιμ	έπερκοκωμ
Ablativ	έπερκοκεϥ	έπερκοκειϥ	έπερκοκοϥ	έπερκοκοιϥ	έπερκοκαϥ	έπερκοκαιϥ	έπερκοκυϥ	έπερκοκυιϥ	έπερκοκωϥ
Instrumentalis	έπερκοκεφ	έπερκοκειφ	έπερκοκοφ	έπερκοκοιφ	έπερκοκαφ	έπερκοκαιφ	έπερκοκυφ	έπερκοκυιφ	έπερκοκωφ
Abessiv	έπερκοκεθ	έπερκοκειθ	έπερκοκοθ	έπερκοκοιθ	έπερκοκαθ	έπερκοκαιθ	έπερκοκυθ	έπερκοκυιθ	έπερκοκωθ
Essiv formal	έπερκοκεγ	έπερκοκειγ	έπερκοκογ	έπερκοκοιγ	έπερκοκαγ	έπερκοκαιγ	έπερκοκυγ	έπερκοκυιγ	έπερκοκωγ
Kausativ	έπερκοκελ	έπερκοκειλ	έπερκοκολ	έπερκοκοιλ	έπερκοκαλ	έπερκοκαιλ	έπερκοκυλ	έπερκοκυιλ	έπερκοκωλ
Substantivkasus
Genitiv	έπερκοκεβ	έπερκοκειβ	έπερκοκοβ	έπερκοκοιβ	έπερκοκαβ	έπερκοκαιβ	έπερκοκυβ	έπερκοκυιβ	έπερκοκωβ
Essiv-modal	έπερκοκεχ	έπερκοκειχ	έπερκοκοχ	έπερκοκοιχ	έπερκοκαχ	έπερκοκαιχ	έπερκοκυχ	έπερκοκυιχ	ωχ
Komitativ	έπερκοκερ	έπερκοκειρ	έπερκοκορ	έπερκοκοιρ	έπερκοκαρ	έπερκοκαιρ	έπερκοκυρ	έπερκοκυιρ	έπερκοκωρ
Kasuslös form
	έπερκοκε	έπερκοκει	έπερκοκο	έπερκοκοι	έπερκοκα	έπερκοκαι	έπερκοκυ	έπερκοκυι	έπερκοκω