γενώγα

Substantiv

γενώγα (γενώγα)

1. ett torg

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	γενώγεν	γενώγειν	γενώγον	γενώγοιν	γενώγαν	γενώγαιν	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î½	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Î½	γενώγων
Ergativ	γενώγεϧ	γενώγειϧ	γενώγοϧ	γενώγοιϧ	γενώγαϧ	γενώγαιϧ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Ï§	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Ï§	γενώγωϧ
Dativ	γενώγεσ	γενώγεισ	γενώγοσ	γενώγοισ	γενώγασ	γενώγαισ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Ïƒ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Ïƒ	γενώγωσ
Lokativ	γενώγεμ	γενώγειμ	γενώγομ	γενώγοιμ	γενώγαμ	γενώγαιμ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¼	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Î¼	γενώγωμ
Ablativ	γενώγεϥ	γενώγειϥ	γενώγοϥ	γενώγοιϥ	γενώγαϥ	γενώγαιϥ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Ï¥	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Ï¥	γενώγωϥ
Instrumentalis	γενώγεφ	γενώγειφ	γενώγοφ	γενώγοιφ	γενώγαφ	γενώγαιφ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Ï†	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Ï†	γενώγωφ
Abessiv	γενώγεθ	γενώγειθ	γενώγοθ	γενώγοιθ	γενώγαθ	γενώγαιθ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¸	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Î¸	γενώγωθ
Essiv formal	γενώγεγ	γενώγειγ	γενώγογ	γενώγοιγ	γενώγαγ	γενώγαιγ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î³	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Î³	γενώγωγ
Kausativ	γενώγελ	γενώγειλ	γενώγολ	γενώγοιλ	γενώγαλ	γενώγαιλ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î»	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Î»	γενώγωλ
Substantivkasus
Genitiv	γενώγεβ	γενώγειβ	γενώγοβ	γενώγοιβ	γενώγαβ	γενώγαιβ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î²	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Î²	γενώγωβ
Essiv-modal	γενώγεχ	γενώγειχ	γενώγοχ	γενώγοιχ	γενώγαχ	γενώγαιχ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Ï‡	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Ï‡	ωχ
Komitativ	γενώγερ	γενώγειρ	γενώγορ	γενώγοιρ	γενώγαρ	γενώγαιρ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Ï	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹Ï	γενώγωρ
Kasuslös form
	γενώγε	γενώγει	γενώγο	γενώγοι	γενώγα	γενώγαι	γενώγÏ	Î³ÎµÎ½ÏŽÎ³Ï Î¹	γενώγω