ϣοκα

Etymologi

Från -οκ (“konkret objekt som utför verb eller är adjektiv”) och ϣαϛ (“ny”).

Substantiv

ϣοκα (ϣοκα)

1. nyhet

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ϣοκεν	ϣοκειν	ϣοκον	ϣοκοιν	ϣοκαν	ϣοκαιν	Ï£Î¿ÎºÏ Î½	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Î½	ϣοκων
Ergativ	ϣοκεϧ	ϣοκειϧ	ϣοκοϧ	ϣοκοιϧ	ϣοκαϧ	ϣοκαιϧ	Ï£Î¿ÎºÏ Ï§	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Ï§	ϣοκωϧ
Dativ	ϣοκεσ	ϣοκεισ	ϣοκοσ	ϣοκοισ	ϣοκασ	ϣοκαισ	Ï£Î¿ÎºÏ Ïƒ	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Ïƒ	ϣοκωσ
Lokativ	ϣοκεμ	ϣοκειμ	ϣοκομ	ϣοκοιμ	ϣοκαμ	ϣοκαιμ	Ï£Î¿ÎºÏ Î¼	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Î¼	ϣοκωμ
Ablativ	ϣοκεϥ	ϣοκειϥ	ϣοκοϥ	ϣοκοιϥ	ϣοκαϥ	ϣοκαιϥ	Ï£Î¿ÎºÏ Ï¥	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Ï¥	ϣοκωϥ
Instrumentalis	ϣοκεφ	ϣοκειφ	ϣοκοφ	ϣοκοιφ	ϣοκαφ	ϣοκαιφ	Ï£Î¿ÎºÏ Ï†	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Ï†	ϣοκωφ
Abessiv	ϣοκεθ	ϣοκειθ	ϣοκοθ	ϣοκοιθ	ϣοκαθ	ϣοκαιθ	Ï£Î¿ÎºÏ Î¸	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Î¸	ϣοκωθ
Essiv formal	ϣοκεγ	ϣοκειγ	ϣοκογ	ϣοκοιγ	ϣοκαγ	ϣοκαιγ	Ï£Î¿ÎºÏ Î³	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Î³	ϣοκωγ
Kausativ	ϣοκελ	ϣοκειλ	ϣοκολ	ϣοκοιλ	ϣοκαλ	ϣοκαιλ	Ï£Î¿ÎºÏ Î»	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Î»	ϣοκωλ
Substantivkasus
Genitiv	ϣοκεβ	ϣοκειβ	ϣοκοβ	ϣοκοιβ	ϣοκαβ	ϣοκαιβ	Ï£Î¿ÎºÏ Î²	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Î²	ϣοκωβ
Essiv-modal	ϣοκεχ	ϣοκειχ	ϣοκοχ	ϣοκοιχ	ϣοκαχ	ϣοκαιχ	Ï£Î¿ÎºÏ Ï‡	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Ï‡	ωχ
Komitativ	ϣοκερ	ϣοκειρ	ϣοκορ	ϣοκοιρ	ϣοκαρ	ϣοκαιρ	Ï£Î¿ÎºÏ Ï	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹Ï	ϣοκωρ
Kasuslös form
	ϣοκε	ϣοκει	ϣοκο	ϣοκοι	ϣοκα	ϣοκαι	ϣοκÏ	Ï£Î¿ÎºÏ Î¹	ϣοκω