ἑμεμα

Etymologi

ἑμα (“familj”) + -εμ (“grupp människor”)

Substantiv

ἑμεμα (ἑμεμα)

1. släkting, anhörig, närstående

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ἑμεμεν	ἑμεμειν	ἑμεμον	ἑμεμοιν	ἑμεμαν	ἑμεμαιν	ἑμεμυν	ἑμεμυιν	ἑμεμων
Ergativ	ἑμεμεϧ	ἑμεμειϧ	ἑμεμοϧ	ἑμεμοιϧ	ἑμεμαϧ	ἑμεμαιϧ	ἑμεμυϧ	ἑμεμυιϧ	ἑμεμωϧ
Dativ	ἑμεμεσ	ἑμεμεισ	ἑμεμοσ	ἑμεμοισ	ἑμεμασ	ἑμεμαισ	ἑμεμυσ	ἑμεμυισ	ἑμεμωσ
Lokativ	ἑμεμεμ	ἑμεμειμ	ἑμεμομ	ἑμεμοιμ	ἑμεμαμ	ἑμεμαιμ	ἑμεμυμ	ἑμεμυιμ	ἑμεμωμ
Ablativ	ἑμεμεϥ	ἑμεμειϥ	ἑμεμοϥ	ἑμεμοιϥ	ἑμεμαϥ	ἑμεμαιϥ	ἑμεμυϥ	ἑμεμυιϥ	ἑμεμωϥ
Instrumentalis	ἑμεμεφ	ἑμεμειφ	ἑμεμοφ	ἑμεμοιφ	ἑμεμαφ	ἑμεμαιφ	ἑμεμυφ	ἑμεμυιφ	ἑμεμωφ
Abessiv	ἑμεμεθ	ἑμεμειθ	ἑμεμοθ	ἑμεμοιθ	ἑμεμαθ	ἑμεμαιθ	ἑμεμυθ	ἑμεμυιθ	ἑμεμωθ
Essiv formal	ἑμεμεγ	ἑμεμειγ	ἑμεμογ	ἑμεμοιγ	ἑμεμαγ	ἑμεμαιγ	ἑμεμυγ	ἑμεμυιγ	ἑμεμωγ
Kausativ	ἑμεμελ	ἑμεμειλ	ἑμεμολ	ἑμεμοιλ	ἑμεμαλ	ἑμεμαιλ	ἑμεμυλ	ἑμεμυιλ	ἑμεμωλ
Substantivkasus
Genitiv	ἑμεμεβ	ἑμεμειβ	ἑμεμοβ	ἑμεμοιβ	ἑμεμαβ	ἑμεμαιβ	ἑμεμυβ	ἑμεμυιβ	ἑμεμωβ
Essiv-modal	ἑμεμεχ	ἑμεμειχ	ἑμεμοχ	ἑμεμοιχ	ἑμεμαχ	ἑμεμαιχ	ἑμεμυχ	ἑμεμυιχ	ωχ
Komitativ	ἑμεμερ	ἑμεμειρ	ἑμεμορ	ἑμεμοιρ	ἑμεμαρ	ἑμεμαιρ	ἑμεμυρ	ἑμεμυιρ	ἑμεμωρ
Kasuslös form
	ἑμεμε	ἑμεμει	ἑμεμο	ἑμεμοι	ἑμεμα	ἑμεμαι	ἑμεμυ	ἑμεμυι	ἑμεμω