ἑθομα

Substantiv

ἑθομα (ἑθομα)

1. väder

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ἑθομεν	ἑθομειν	ἑθομον	ἑθομοιν	ἑθομαν	ἑθομαιν	ἑθομυν	ἑθομυιν	ἑθομων
Ergativ	ἑθομεϧ	ἑθομειϧ	ἑθομοϧ	ἑθομοιϧ	ἑθομαϧ	ἑθομαιϧ	ἑθομυϧ	ἑθομυιϧ	ἑθομωϧ
Dativ	ἑθομεσ	ἑθομεισ	ἑθομοσ	ἑθομοισ	ἑθομασ	ἑθομαισ	ἑθομυσ	ἑθομυισ	ἑθομωσ
Lokativ	ἑθομεμ	ἑθομειμ	ἑθομομ	ἑθομοιμ	ἑθομαμ	ἑθομαιμ	ἑθομυμ	ἑθομυιμ	ἑθομωμ
Ablativ	ἑθομεϥ	ἑθομειϥ	ἑθομοϥ	ἑθομοιϥ	ἑθομαϥ	ἑθομαιϥ	ἑθομυϥ	ἑθομυιϥ	ἑθομωϥ
Instrumentalis	ἑθομεφ	ἑθομειφ	ἑθομοφ	ἑθομοιφ	ἑθομαφ	ἑθομαιφ	ἑθομυφ	ἑθομυιφ	ἑθομωφ
Abessiv	ἑθομεθ	ἑθομειθ	ἑθομοθ	ἑθομοιθ	ἑθομαθ	ἑθομαιθ	ἑθομυθ	ἑθομυιθ	ἑθομωθ
Essiv formal	ἑθομεγ	ἑθομειγ	ἑθομογ	ἑθομοιγ	ἑθομαγ	ἑθομαιγ	ἑθομυγ	ἑθομυιγ	ἑθομωγ
Kausativ	ἑθομελ	ἑθομειλ	ἑθομολ	ἑθομοιλ	ἑθομαλ	ἑθομαιλ	ἑθομυλ	ἑθομυιλ	ἑθομωλ
Substantivkasus
Genitiv	ἑθομεβ	ἑθομειβ	ἑθομοβ	ἑθομοιβ	ἑθομαβ	ἑθομαιβ	ἑθομυβ	ἑθομυιβ	ἑθομωβ
Essiv-modal	ἑθομεχ	ἑθομειχ	ἑθομοχ	ἑθομοιχ	ἑθομαχ	ἑθομαιχ	ἑθομυχ	ἑθομυιχ	ωχ
Komitativ	ἑθομερ	ἑθομειρ	ἑθομορ	ἑθομοιρ	ἑθομαρ	ἑθομαιρ	ἑθομυρ	ἑθομυιρ	ἑθομωρ
Kasuslös form
	ἑθομε	ἑθομει	ἑθομο	ἑθομοι	ἑθομα	ἑθομαι	ἑθομυ	ἑθομυι	ἑθομω