πεκα

Substantiv

πεκα (πεκα)

1. en väska

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	πεκεν	πεκειν	πεκον	πεκοιν	πεκαν	πεκαιν	πεκυν	πεκυιν	πεκων
Ergativ	πεκεϧ	πεκειϧ	πεκοϧ	πεκοιϧ	πεκαϧ	πεκαιϧ	πεκυϧ	πεκυιϧ	πεκωϧ
Dativ	πεκεσ	πεκεισ	πεκοσ	πεκοισ	πεκασ	πεκαισ	πεκυσ	πεκυισ	πεκωσ
Lokativ	πεκεμ	πεκειμ	πεκομ	πεκοιμ	πεκαμ	πεκαιμ	πεκυμ	πεκυιμ	πεκωμ
Ablativ	πεκεϥ	πεκειϥ	πεκοϥ	πεκοιϥ	πεκαϥ	πεκαιϥ	πεκυϥ	πεκυιϥ	πεκωϥ
Instrumentalis	πεκεφ	πεκειφ	πεκοφ	πεκοιφ	πεκαφ	πεκαιφ	πεκυφ	πεκυιφ	πεκωφ
Abessiv	πεκεθ	πεκειθ	πεκοθ	πεκοιθ	πεκαθ	πεκαιθ	πεκυθ	πεκυιθ	πεκωθ
Essiv formal	πεκεγ	πεκειγ	πεκογ	πεκοιγ	πεκαγ	πεκαιγ	πεκυγ	πεκυιγ	πεκωγ
Kausativ	πεκελ	πεκειλ	πεκολ	πεκοιλ	πεκαλ	πεκαιλ	πεκυλ	πεκυιλ	πεκωλ
Substantivkasus
Genitiv	πεκεβ	πεκειβ	πεκοβ	πεκοιβ	πεκαβ	πεκαιβ	πεκυβ	πεκυιβ	πεκωβ
Essiv-modal	πεκεχ	πεκειχ	πεκοχ	πεκοιχ	πεκαχ	πεκαιχ	πεκυχ	πεκυιχ	ωχ
Komitativ	πεκερ	πεκειρ	πεκορ	πεκοιρ	πεκαρ	πεκαιρ	πεκυρ	πεκυιρ	πεκωρ
Kasuslös form
	πεκε	πεκει	πεκο	πεκοι	πεκα	πεκαι	πεκυ	πεκυι	πεκω