ωρκα

Etymologi

ωραϛ (“platt, slätt”) + -οκ (“något som är ett adjektiv”), sammandragning av ωροκα

Substantiv

ωρκα (ωρκα)

1. fält, åker, öppet landskap
2. yrke, arbete, jobb

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ωρκεν	ωρκειν	ωρκον	ωρκοιν	ωρκαν	ωρκαιν	Ï‰ÏÎºÏ Î½	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Î½	ωρκων
Ergativ	ωρκεϧ	ωρκειϧ	ωρκοϧ	ωρκοιϧ	ωρκαϧ	ωρκαιϧ	Ï‰ÏÎºÏ Ï§	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Ï§	ωρκωϧ
Dativ	ωρκεσ	ωρκεισ	ωρκοσ	ωρκοισ	ωρκασ	ωρκαισ	Ï‰ÏÎºÏ Ïƒ	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Ïƒ	ωρκωσ
Lokativ	ωρκεμ	ωρκειμ	ωρκομ	ωρκοιμ	ωρκαμ	ωρκαιμ	Ï‰ÏÎºÏ Î¼	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Î¼	ωρκωμ
Ablativ	ωρκεϥ	ωρκειϥ	ωρκοϥ	ωρκοιϥ	ωρκαϥ	ωρκαιϥ	Ï‰ÏÎºÏ Ï¥	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Ï¥	ωρκωϥ
Instrumentalis	ωρκεφ	ωρκειφ	ωρκοφ	ωρκοιφ	ωρκαφ	ωρκαιφ	Ï‰ÏÎºÏ Ï†	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Ï†	ωρκωφ
Abessiv	ωρκεθ	ωρκειθ	ωρκοθ	ωρκοιθ	ωρκαθ	ωρκαιθ	Ï‰ÏÎºÏ Î¸	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Î¸	ωρκωθ
Essiv formal	ωρκεγ	ωρκειγ	ωρκογ	ωρκοιγ	ωρκαγ	ωρκαιγ	Ï‰ÏÎºÏ Î³	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Î³	ωρκωγ
Kausativ	ωρκελ	ωρκειλ	ωρκολ	ωρκοιλ	ωρκαλ	ωρκαιλ	Ï‰ÏÎºÏ Î»	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Î»	ωρκωλ
Substantivkasus
Genitiv	ωρκεβ	ωρκειβ	ωρκοβ	ωρκοιβ	ωρκαβ	ωρκαιβ	Ï‰ÏÎºÏ Î²	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Î²	ωρκωβ
Essiv-modal	ωρκεχ	ωρκειχ	ωρκοχ	ωρκοιχ	ωρκαχ	ωρκαιχ	Ï‰ÏÎºÏ Ï‡	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Ï‡	ωχ
Komitativ	ωρκερ	ωρκειρ	ωρκορ	ωρκοιρ	ωρκαρ	ωρκαιρ	Ï‰ÏÎºÏ Ï	Ï‰ÏÎºÏ Î¹Ï	ωρκωρ
Kasuslös form
	ωρκε	ωρκει	ωρκο	ωρκοι	ωρκα	ωρκαι	ωρκÏ	Ï‰ÏÎºÏ Î¹	ωρκω