ἑμα

Substantiv

ἑμα (ἑμα)

1. familj, släkt

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ἑμεν	ἑμειν	ἑμον	ἑμοιν	ἑμαν	ἑμαιν	ἑμυν	ἑμυιν	ἑμων
Ergativ	ἑμεϧ	ἑμειϧ	ἑμοϧ	ἑμοιϧ	ἑμαϧ	ἑμαιϧ	ἑμυϧ	ἑμυιϧ	ἑμωϧ
Dativ	ἑμεσ	ἑμεισ	ἑμοσ	ἑμοισ	ἑμασ	ἑμαισ	ἑμυσ	ἑμυισ	ἑμωσ
Lokativ	ἑμεμ	ἑμειμ	ἑμομ	ἑμοιμ	ἑμαμ	ἑμαιμ	ἑμυμ	ἑμυιμ	ἑμωμ
Ablativ	ἑμεϥ	ἑμειϥ	ἑμοϥ	ἑμοιϥ	ἑμαϥ	ἑμαιϥ	ἑμυϥ	ἑμυιϥ	ἑμωϥ
Instrumentalis	ἑμεφ	ἑμειφ	ἑμοφ	ἑμοιφ	ἑμαφ	ἑμαιφ	ἑμυφ	ἑμυιφ	ἑμωφ
Abessiv	ἑμεθ	ἑμειθ	ἑμοθ	ἑμοιθ	ἑμαθ	ἑμαιθ	ἑμυθ	ἑμυιθ	ἑμωθ
Essiv formal	ἑμεγ	ἑμειγ	ἑμογ	ἑμοιγ	ἑμαγ	ἑμαιγ	ἑμυγ	ἑμυιγ	ἑμωγ
Kausativ	ἑμελ	ἑμειλ	ἑμολ	ἑμοιλ	ἑμαλ	ἑμαιλ	ἑμυλ	ἑμυιλ	ἑμωλ
Substantivkasus
Genitiv	ἑμεβ	ἑμειβ	ἑμοβ	ἑμοιβ	ἑμαβ	ἑμαιβ	ἑμυβ	ἑμυιβ	ἑμωβ
Essiv-modal	ἑμεχ	ἑμειχ	ἑμοχ	ἑμοιχ	ἑμαχ	ἑμαιχ	ἑμυχ	ἑμυιχ	ωχ
Komitativ	ἑμερ	ἑμειρ	ἑμορ	ἑμοιρ	ἑμαρ	ἑμαιρ	ἑμυρ	ἑμυιρ	ἑμωρ
Kasuslös form
	ἑμε	ἑμει	ἑμο	ἑμοι	ἑμα	ἑμαι	ἑμυ	ἑμυι	ἑμω