φικα

Etymologi

φαω (“att dö”) + -ικ (“abstrakt substantiv av verb”)

Substantiv

φικα (φικα)

1. död
2. fika

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	φικεν	φικειν	φικον	φικοιν	φικαν	φικαιν	φικυν	φικυιν	φικων
Ergativ	φικεϧ	φικειϧ	φικοϧ	φικοιϧ	φικαϧ	φικαιϧ	φικυϧ	φικυιϧ	φικωϧ
Dativ	φικεσ	φικεισ	φικοσ	φικοισ	φικασ	φικαισ	φικυσ	φικυισ	φικωσ
Lokativ	φικεμ	φικειμ	φικομ	φικοιμ	φικαμ	φικαιμ	φικυμ	φικυιμ	φικωμ
Ablativ	φικεϥ	φικειϥ	φικοϥ	φικοιϥ	φικαϥ	φικαιϥ	φικυϥ	φικυιϥ	φικωϥ
Instrumentalis	φικεφ	φικειφ	φικοφ	φικοιφ	φικαφ	φικαιφ	φικυφ	φικυιφ	φικωφ
Abessiv	φικεθ	φικειθ	φικοθ	φικοιθ	φικαθ	φικαιθ	φικυθ	φικυιθ	φικωθ
Essiv formal	φικεγ	φικειγ	φικογ	φικοιγ	φικαγ	φικαιγ	φικυγ	φικυιγ	φικωγ
Kausativ	φικελ	φικειλ	φικολ	φικοιλ	φικαλ	φικαιλ	φικυλ	φικυιλ	φικωλ
Substantivkasus
Genitiv	φικεβ	φικειβ	φικοβ	φικοιβ	φικαβ	φικαιβ	φικυβ	φικυιβ	φικωβ
Essiv-modal	φικεχ	φικειχ	φικοχ	φικοιχ	φικαχ	φικαιχ	φικυχ	φικυιχ	ωχ
Komitativ	φικερ	φικειρ	φικορ	φικοιρ	φικαρ	φικαιρ	φικυρ	φικυιρ	φικωρ
Kasuslös form
	φικε	φικει	φικο	φικοι	φικα	φικαι	φικυ	φικυι	φικω