ἑκοκσἁγα

Etymologi

ἑκοκα (“vokal”) + -σἁγ (“objekt + bihang till”)

Substantiv

ἑκοκσἁγα (ἑκοκσἁγα)

1. stavelse

Deklination

Inflektion
	Obest.	Obest. p.	Best.	Best. pl.	Gnom	Gnom p	Neg	Neg p	Int.
Verbkasus
Absolutiv	ἑκοκσἁγεν	ἑκοκσἁγειν	ἑκοκσἁγον	ἑκοκσἁγοιν	ἑκοκσἁγαν	ἑκοκσἁγαιν	ἑκοκσἁγυν	ἑκοκσἁγυιν	ἑκοκσἁγων
Ergativ	ἑκοκσἁγεϧ	ἑκοκσἁγειϧ	ἑκοκσἁγοϧ	ἑκοκσἁγοιϧ	ἑκοκσἁγαϧ	ἑκοκσἁγαιϧ	ἑκοκσἁγυϧ	ἑκοκσἁγυιϧ	ἑκοκσἁγωϧ
Dativ	ἑκοκσἁγεσ	ἑκοκσἁγεισ	ἑκοκσἁγοσ	ἑκοκσἁγοισ	ἑκοκσἁγασ	ἑκοκσἁγαισ	ἑκοκσἁγυσ	ἑκοκσἁγυισ	ἑκοκσἁγωσ
Lokativ	ἑκοκσἁγεμ	ἑκοκσἁγειμ	ἑκοκσἁγομ	ἑκοκσἁγοιμ	ἑκοκσἁγαμ	ἑκοκσἁγαιμ	ἑκοκσἁγυμ	ἑκοκσἁγυιμ	ἑκοκσἁγωμ
Ablativ	ἑκοκσἁγεϥ	ἑκοκσἁγειϥ	ἑκοκσἁγοϥ	ἑκοκσἁγοιϥ	ἑκοκσἁγαϥ	ἑκοκσἁγαιϥ	ἑκοκσἁγυϥ	ἑκοκσἁγυιϥ	ἑκοκσἁγωϥ
Instrumentalis	ἑκοκσἁγεφ	ἑκοκσἁγειφ	ἑκοκσἁγοφ	ἑκοκσἁγοιφ	ἑκοκσἁγαφ	ἑκοκσἁγαιφ	ἑκοκσἁγυφ	ἑκοκσἁγυιφ	ἑκοκσἁγωφ
Abessiv	ἑκοκσἁγεθ	ἑκοκσἁγειθ	ἑκοκσἁγοθ	ἑκοκσἁγοιθ	ἑκοκσἁγαθ	ἑκοκσἁγαιθ	ἑκοκσἁγυθ	ἑκοκσἁγυιθ	ἑκοκσἁγωθ
Essiv formal	ἑκοκσἁγεγ	ἑκοκσἁγειγ	ἑκοκσἁγογ	ἑκοκσἁγοιγ	ἑκοκσἁγαγ	ἑκοκσἁγαιγ	ἑκοκσἁγυγ	ἑκοκσἁγυιγ	ἑκοκσἁγωγ
Kausativ	ἑκοκσἁγελ	ἑκοκσἁγειλ	ἑκοκσἁγολ	ἑκοκσἁγοιλ	ἑκοκσἁγαλ	ἑκοκσἁγαιλ	ἑκοκσἁγυλ	ἑκοκσἁγυιλ	ἑκοκσἁγωλ
Substantivkasus
Genitiv	ἑκοκσἁγεβ	ἑκοκσἁγειβ	ἑκοκσἁγοβ	ἑκοκσἁγοιβ	ἑκοκσἁγαβ	ἑκοκσἁγαιβ	ἑκοκσἁγυβ	ἑκοκσἁγυιβ	ἑκοκσἁγωβ
Essiv-modal	ἑκοκσἁγεχ	ἑκοκσἁγειχ	ἑκοκσἁγοχ	ἑκοκσἁγοιχ	ἑκοκσἁγαχ	ἑκοκσἁγαιχ	ἑκοκσἁγυχ	ἑκοκσἁγυιχ	ωχ
Komitativ	ἑκοκσἁγερ	ἑκοκσἁγειρ	ἑκοκσἁγορ	ἑκοκσἁγοιρ	ἑκοκσἁγαρ	ἑκοκσἁγαιρ	ἑκοκσἁγυρ	ἑκοκσἁγυιρ	ἑκοκσἁγωρ
Kasuslös form
	ἑκοκσἁγε	ἑκοκσἁγει	ἑκοκσἁγο	ἑκοκσἁγοι	ἑκοκσἁγα	ἑκοκσἁγαι	ἑκοκσἁγυ	ἑκοκσἁγυι	ἑκοκσἁγω